Bağımlı mıyım?

Hiç ailenizden gizli, verdikleri harçlıkları sigara paketlerine harcadınız mı?  Yâda gizli saklı yerlerde sigara içme gereksinimi duydunuz mu? İçmediyseniz dahi, bu durumu yaşayan insanlar hakkında görüşleriniz oldu mu?  Ayrıca bağımlılık sadece maddelere mi olur sizce?

Her şey aslında arkadaş ortamıyla başlar. Hepimiz çok duymuşuzdur “al sadece bir tadına bak” yâda “bir defalıktan ne olacak?” tarzı cümleler. Sahi bir defalıktan ne olacak?

Liseye yeni başlamış harika bir arkadaş ortamı bulmuştum, eğlence gırgır şamata her şey vardı. Arkadaşlarım sigara içiyor çoğu da sigara içmekle övünüyordu. Ben ise sigarayı bu yaşıma kadar sadece babamın ellerinde görmüştüm. Sigaranın zararlı olduğunu biliyor fakat zarar veren şeyin ne olduğunu bilmiyordum. Aslında hiç de merak etmemiştim. Ta ki arkadaşlarımın bir okul çıkışı “al şu sigarayı ve sadece tadına bak hem sigara içmeyen erkek mi olur?” deyip gülüşmelerine kadar. Başta biraz ürkmüş sonra bir defalıktan ne olacak tarzı cümleler duyunca sadece bir denemek amaçlı tadına baktım. Çektiğim ilk dumanda başım dönmüştü. Midemde dolaşan dumanı hissetmiştim. Sanırım ilk içişte herkes de böyle oluyordu. Başımın hafif tatlı dönmesiyle dengemi kaybettim ve arkadaşlarımın gülüşmeleriyle kendime gelmiştim. Yürürken ağzımın içinde hâlâ sigara kokusunu hissediyordum ve hatta tadı hala damağımdaydı.

Sigarayla ilk tanışmamızdan sonra tek başıma kaldığım zamanlar hiç kullanmadım. Fakat arkadaşlarım her sevgililerinden ayrılmalarında, her aileleriyle sorun yaşamalarında “gel bir sigara yakalım da kendimize gelelim” diyorlardı. Sanırım bu sigara mutsuzluğun ilacıydı ve ben mutsuzdum. Bir gün okul çıkışı eve tek gideceğimi söylemiş ve arkadaşlarımdan ayrı marketten bir paket sigara alarak mahalledeki boş arsaya gittim. Denemeler yaptım kendimce, arkadaşlarım yanımda olsa nasıl içmeliydim?

Daha sonra eve gitmiş ve ertesi günü iple çekmiştim. Ben artık sigara içiyordum ve arkadaşlarıma bunu söylemek için can atıyordum. Gayet  de havalı olacaktım.

Başta her şey gayet güzel ve normaldi. Okul çıkışları içiyorduk. Birimizin ailevi sorunu olursa yâda içimizden birisi sevgilisinden ayrılırsa toplanıp içiyorduk. Fakat bir şeyler ters gitmeye başlamış ve kendimi kaybettiğimi hissediyordum. Çünkü sadece okul çıkışı elimde olan sigara artık bilgisayar oyunları oynarken de elimden düşmüyordu. Sadece bununla da yetinmedi. Kahve içmeyi seven birisiyim. Bir gün bir arkadaşımla kahve içerken bir sigara uzatmıştı ve ben onu reddetmek istememiştim. Birlikte kahvenin yanında içmiştik. Sigara kahveyle ne kadar da güzeldi. Artık sadece bilgisayar oyunları ve okul çıkışlarında değil kahve içerken de sigara vazgeçilmezim olmuştu.

Bağımlı olduğumu düşünmesem de sigara hayatımın her yerine girmişti. Sabah keyif sigarası, öğle yemeğinde özlem sigarası  arkasından kahve sigarası, eve dönüşte okul çıkışı sigarası. Hatta o kadar ilerlemişti ki  bu durum, annem ve babamın evde olmadığı zamanlar evde bile içiyordum. İş içinden çıkılmaz bir hal almaya başlıyordu ve ben uyumadan önce bir sigara içmezsem huzursuzlanıyordum. Anneme birkaç kez yakalanmam, okulda da birkaç kez tuvalette sigara içerken yakalanmam sonucunda kendime şu soruyu sordum “ben bağımlı mıyım?” Bağımlılığımla yüzleşmem benim için çok zor olmuştu. Çevremdeki herkes benim gibi sigara bağımlısıydı fakat kendilerini “istesem bırakırım” gibi cümlelerle kandırıyordu. Nefes almakta güçlük çekmeler, gece uyurken nefes alamamalarımın sebebiyle  kafama koymuştum, sigarayı bırakacaktım.

İlk işim arkadaşlarımdan uzaklaşmak ve  bu konuda  uzman  bir kişiden yardım almak olacaktı. Arkadaşlarımdan uzaklaşmam hiç de kolay olmamıştı. Aksine bu süreçte baya bir kırılmıştım. Alıştığım bir arkadaş ortamı, belirli bir düzenim vardı. Ve hepimizin ortak noktasıydı sigara. Arkadaşlarıma bu konuyu açtım ve onlara durumun ciddiyetini anlatmaya çalıştım. Sadece gülüp alay ettiler. “İstemiyorsan içme bize ne? “dediler. Kırılmıştım onlara karşı. Bu sigarayı bırakma mevzusunda tek başıma olduğumu, annem ve babamın bana sanki büyük bir suç işliyormuşum gibi konuşmalarında anlamıştım. Tek başıma üstesinden gelmem gereken bir bağımlılık vardı, soluğu uzman bir doktorun yanında aldım.

Bana her şeyi anlattı, sigara kullanmanın zararlarından neden kullandığımıza kadar. Her şeyi anlamıştım, fakat aklıma en çok sigaranın beni mutsuz anımda bile mutlu etmesi takılmıştı. Peki, bu nasıl oluyordu? Bu soruyu ona yönelttiğimde “dopamin” kelimesiyle tanıştım. Aslında yaptığımız tek şey beynimize birkaç dakikalık mutluluk vererek onu kandırmakmış. Daha sonra bu mutluluk geçince tekrar sigara içerek tekrar mutluluk vermekmiş. Sigara bize yapay bir mutluluk veriyormuş aslında biz de gerçek hayatta ulaşamadığımız birkaç dakikalık mutluluğa sigara sayesinde ulaşıyormuşuz. Pardon ulaştığımızı zannediyormuşuz. Bu kandırmacanın sürekli olması ve sigaranın hayatımızın her yerine yerleşmesine izin vermemizin sonucunda ise sigara bağımlılığı meydana geliyormuş. Bu bilgiler beni etkilemişti ve nasıl bırakabileceğimi merak ediyordum. Bana verilen cevap ise “hayatında sigarayla bütünleştirdiğin bütün durumları silebilir misin?” olmuştu. Düşününce ben sigarayı yemekten hemen sonra da içiyordum artık yemek yememeli miydim? Daha sonra bana sigarayı hayatımdan çıkarmam ve onun yerini başka şeylerle doldurmamı, arkadaş çevremi düzeltmemi önerdi. Ve ben bu bağımlılığı yendim. Nasıl mı? Kahveyle sigara güzel gidiyordu fakat kahvenin yanına en çok da kitap yakışıyor. Yemeklerden sonra sigara içmek yerine meyve yemek, güne sigarayla gözlerimi açmak yerine enfes bir kahvaltı ve gülümseyerek açıyordum. Arkadaş çevrem mi? Onlardan vazgeçmedim. Onlar sigara içerken Bana “al bir tane de sen iç” dediklerinde” ben bıraktım “diyebiliyordum. Aslında bu durum  sigara içmekten daha havalıydı. Herkes içiyor ben ise bırakmıştım. Ve hala eskisi gibi eğlenip gülüyorduk. Anladım  ki arkadaşlarımla olan tek ortak yönüm değilmiş sigara. Ve benim sigarayı bırakmam üzerine iki arkadaşım daha sigarayı bıraktı. Sigara  hayatımda sadece arada bir arkadaşlarımın elinde gördüğüm bir şey olarak kalmıştı.

Bağımlılık sadece maddeye mi olur? Bir insana da bağımlı olabilirsin ve onu hayatında başköşeye katar her şeyi onunla bütünleştirirsin. Ailen, arkadaşların sevdiğin bir kişi vs. Eğer bir şeye bağımlı olacaksan kendine ol, hayatında başköşeye kendini koy ve her şeyle bütünleştir kendini. Çünkü  en değerli şey sensin, ayrıca sigaradan da çok daha güzelsin.

Paylaşmak
Behti İnci

geçmişim satılıktır

4 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.