İlâh ve Sevgi

Yaratan, bizi kendi vechine göre yaratmışsa ve biz bu kadar birbirinden farklı isek, Yaratanın da bu kadar ve daha fazla değil midir kudreti. Başka bir deyişle; her farklı özde, karakterde yaratan bir parçayla vücut bulmakta; öyleyse her yaradılan yaratıcısı kadar kutsal ve önemlidir. Bu bağlamda insan bir kimseye aşağılayıcı bir gözle bakarsa, kendine ve yaratıcısına hakaret etmiş olmaz mı? Bunun karşıtı, doğru olan ilke ve yaşam felsefesi, karşısındakini sevmek değil midir?

Ben iyi bir insan isem, kötü bir insan sevmiş olamam; öyleyse beni iyi insan olarak seven o insanda kötü olamaz. Sen diyorsun ki, sevdiğin kişi seni incitiyorsa, kötüdür! Sevdiğim insan kötü olduğu için beni üzmüyor; sadece yeterince güçlü iradeye sahip olamadığı için sevgime eşit oranda karşılık veremiyor ve bu yüzden kötü görünüyor. Oysa gerçek kötü insan, iradesi zayıf olan değil, kötülükten zevk alan kişidir. Kötülükten zevk alan kişi sevdiğim olamaz. Çünkü o mahluk bende sevilme duygusu uyandıramaz!

Böylece kendimde kötülük görmedikçe sevdiklerimin rahatsız edici davranışlarına rağmen onları kötüleyemiyorum. Sizce bu gerçeğimle ben kötü müyüm? Olanlara yanlış mı bakıyorum? İyi olmama rağmen sevdiklerim kötü olabilir mi? Yani iyi ve kötü arasında sevgi olabilir mi? Cevabınız evet ise bu bir çelişki değil mi? İyi ve kötü iki insanı sevgi ve hatta aşk dolu birleşime getiren ne olabilir?

1 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.